Van de week was er weer een dame die niet langer sliep dan 3 uur. Dan werd ze wakker, sukkelde weer in slaap voor de volgende uren en zo de nacht door. Ze had het afgelopen jaar voor haar man gezorgd die ernstig ziek was; haar hele systeem stond op de waakstand. Ze moest echt afkicken en dat heeft maanden geduurd.
We komen het vaak tegen, mensen die totaal uitgeput zijn na zo’n periode. Want je wil niets liever dan zelf de zorg volbrengen, je wil ook geen vreemde mensen in huis. Maar je gaat dan wel over een aantal grenzen heen!
Er zijn mensen die werken in de nacht. Die speciaal komen in de weken voor het sterven, om de partner slaap te gunnen. Veel mensen willen dat niet, ze zijn bang voor hun privacy, maar voor sommigen is het een hele fijne oplossing.
De (veelal) dames die komen, zijn vaak Surinaams. Ze komen soms met allemaal tassen gevuld met lekker eten! Zo kwam ik bij een meneer die echt nog nooit iets anders had gegeten dan aardappelen, vlees en jus. Hij zat te smikkelen van allemaal hapjes waar hij nog nooit van had gehoord, maar hij genoot!
Een andere oplossing is een hospice. Daar wordt de mantelzorger weer partner en wordt voor zowel de stervende als de mensen daarom heen heel goed gezorgd. Een liefdevol ‘warm bad’, maar het sterven vindt dan niet thuis plaats.
Het zijn allemaal keuzes, maar als het zover is, praat er dan eens over met de huisarts. Die kan hier een belangrijke rol vervullen!