Het moet heel vreemd zijn om in de ochtend wakker te worden en te weten dat jouw dierbare vandaag gaat overlijden door euthanasie. Het is in mijn ogen geweldig dat we euthanasie kennen in Nederland. Het is ook heel fijn dat je dan van tevoren afscheid kan nemen, maar dit ‘weten’ is voor veel mensen lastig om mee om te gaan.
Wat ga je nog zeggen? Ga je de hele tijd naar de klok zitten kijken? Glijdt de dag voorbij of maak je nog de laatste herinneringen? Er zijn nu coaches om je daarbij te helpen, maar de meeste mensen willen dat helemaal niet. Ze regelen het zelf en achteraf blijkt eigenlijk iedereen een eigen fijne invulling aan die laatste dag te hebben gegeven.
Vanmorgen was ik bij mensen waarbij moeder was gestorven. Ook bij hen was dit van tevoren onderwerp van gesprek. Ze hadden geen plan, ze lieten het komen zoals het zou gaan. Mooi, heel rustig, liefdevol, maar ook verdrietig.
De schoondochter had een appeltaart gebakken en slagroom in de ijskast gezet. Het was het lievelingsgebak van mevrouw.
Bij het ontbijt hadden ze plotseling bedacht dat ze niet meer gezond hoefden te doen. Ze hadden ontbeten met een enorme punt appelgebak met dikke toeven slagroom en er van genoten! Ik vond dat zo vertederend. Zo wil ik het later ook.