“Als je in een gat valt, kan je het ook zien als ruimte.” Een mooie zin van een cliënte vanmorgen. Ze heeft meer dan een jaar gezorgd voor haar vader; wekelijks iets gezelligs bedacht, wekelijks boodschappen, de administratie en later de zorg. Tijd die in het teken stond van haar vader. Ze had het met liefde gedaan.
Vanmorgen sloten we samen de uitvaart af met een kop koffie. Fijne momenten zijn dat, napraten over het afscheid en alles wat daaromheen is gebeurd. Er is tijd om het over andere dingen te hebben dan het regelen; over hoe het gaat, over hoe je alles beleeft na het overlijden.
Ze had heel erg opgezien tegen deze tijd, bang voor ‘het grote zwarte gat’. Want hoe ga je om met de tijd die je ineens gegeven is, terwijl je heel verdrietig bent? De angst om in een depressie te belanden, was groot.
Knap! Ze had het omgedraaid en er iets positiefs van gemaakt. Ze zei: “Als je in een gat valt, kan je het ook zien als ruimte.” Ze was de ruimte aan het benutten en ging heel bewust ‘het gat’ uit de weg. Ze was aan het opruimen en het schoonmaken, en ‘veegde’ zichzelf daarmee letterlijk naar nieuwe tijden.