Van de week kreeg ik de vraag van een weduwe: Kan liefde verdwijnen?
Ze was heel erg bang dat haar liefde voor haar man zou weg faden in de komende jaren.
Een mooie vraag! Ik denk het niet en mijn ervaring bevestigt dat.
Mijn man is overleden, maar mijn liefde niet. Die is er nog steeds, ook al is er inmiddels een nieuwe liefde in mijn leven. Die past er prima bij.
Ik zie mijn hart voor me als een vol hart, niet als een plat hart. Een rood hart vol liefde. Net als op het plaatje. Ze was blij met het beeld van het hart, ze zag het voor zich en kon het beeld vastpakken. Het troostte haar.
Als je verdrietig bent, is het sowieso fijn om in plaatjes te denken of in metaforen. Je hoofd doet het niet goed en plaatjes zijn tastbaar.
Je hoofd is te vol, en zet delen uit om alles nog te kunnen overzien; je korte termijn geheugen en je rekencentrum beschouwt je lichaam als overbodige ballast. Ze worden uitgezet tot het ergste verdriet voorbij is.
Je bent dus niet aan het dementeren als je in de keuken staat en niet meer weet wat je daar wilde gaan halen… je bent in de rouw.
Het is ook niet fijn als cijfertjes onderdeel zijn van je werk, handig om daar rekening mee te houden.
Wat je lijft eigenlijk zegt is dat het even UIT wil, maar daar luisteren we in deze 24 uurs economie niet naar. Zorg goed voor jezelf, luister er dus wel naar en gebruik je lijf als navigatie. Moe? Ga naar bed. Geen trek in eten? Eet kleine porties, maar zorg dat die porties dan wel vol zitten met vitamientjes.
Gun jezelf verdriet en rust; je belandt echt niet zo snel in een slachtoffer rol.
Weet je wat een mui is? Dat is een gevaarlijke onderstroom in zee, tussen 2 zandbanken. Als je daar in terecht komt, gaan veel mensen ertegenin zwemmen. Dat helpt niet, de meeste mensen verdrinken.
Als je je daarentegen laat meesleuren, wordt je onder getrokken – heel naar- maar worden de meeste mensen uiteindelijk weer op het strand ‘gegooid’. Een mooie metafoor voor rouw!