vrijdag 01 januari 1970

Het briefje

Het briefje

Een paar jaar geleden overleed meneer Prinsen plotseling aan een hartaanval. Zij vrouw was volkomen overstuur en wist niet meer waar ze het zoeken moest van verdriet. 
Ze waren al 60 jaar getrouwd en hij kwam iedere vrijdag thuis met een bos rozen. Het enige wat iedere week anders was, was het briefje wat hij aan de rozen hing. Iedere week stond er iets anders op, altijd iets liefs.
Ze had alle briefjes bewaard, vanaf de allereerste roos. En juist nu, nu ze steun zocht bij de briefjes, kon ze het doosje waar ze in zaten niet vinden. Radeloos zat ze in haar stoel en zo trof ik haar aan.
Ze vertelde me over de briefjes, hun jaren samen, hoe fijn ze het hadden gehad en dat ze zo graag wilde dat hij thuis zou komen. Ze was bang dat dat niet zou lukken, want ze hadden een piepklein flatje.
Ik vertelde haar dat het wel kon, als ze het niet erg zou vinden dat we meneer op een brancard naar het kamertje zouden brengen en hem er ook zo weer uit zouden halen. De kist kon nl alleen maar rechtop naar binnen. Ze was er helemaal verguld mee en de rust keerde weer een beetje terug.
En precies op het moment dat ze zei dat ze het zo fijn vond dat hij thuis kon komen, dwarrelde er een briefje vanaf het keukenkastje naar beneden, zo voor haar voeten. Het bleek het laatste briefje wat hij had geschreven, ze had het opzij gelegd om later in het doosje op te kunnen bergen. Er is echt meer tussen hemel en aarde.....

Geplaatst door: Barbara
vrijdag 01 januari 1970

Memory Lane

Memory Lane

Na het overlijden van moeder waren de kinderen tussen alle bedrijven door begonnen met het opruimen van hun ouderlijk huis. 'Memory lane' met koffers vol kindertekeningen op zolder, oude posters van hun jeugdhelden en dozen vol foto's van vroeger.
Foto's van hun ouders als baby, de foto's van het huwelijk, verliefde tijden en alles wat er in het leven voorbij komt.
Wat een mooie manier om afscheid te nemen, al die foto's door je handen laten glijden en herinneringen ophalen, samen met je zusjes. Ze besloten ter plekke om iets met de foto's te doen.

We hebben samen het afscheid samengesteld en de foto's speelden daarin een grote rol. Ik vind het altijd belangrijk dat er en rode draad is, dat het afscheid 'body' krijgt en niet van los zand aan elkaar hangt. We hebben de sprekers op de lijn van 'geboorte tot sterven' gezet en iedere spreker gevraagd een stukje van het leven te vertellen. Bij ieder stukje zat toepasselijke muziek en zaten de foto's die pasten bij het verhaal. 
Ze hebben hun moeder respect betuigd door haar verhaal te vertellen, haar leven wat zoveel heeft betekend voor zoveel mensen.

Ieder afscheid is anders, deze manier paste bij dit gezin.
Het is een mooi vak, mooi om iedere keer weer te proberen om te helpen een uitvaart zoveel mogelijk te laten passen bij de overledene en de naasten.

Geplaatst door: Barbara
vrijdag 01 januari 1970

De dagboeken

De dagboeken

Een paar weken terug vond de uitvaart plaats van een oudere heer die 2 zonen naliet. De oudste zoon kwam uit een eerder huwelijk, de jongste zoon uit het huwelijk wat daarop volgde en beiden konden niet goed met elkaar overweg. De vechtscheiding dit na het eerste huwelijk was ontstaan had duidelijk haar weerslag gehad op deze mannen, ze waren beschadigd. 
Vaak komen emoties die onderhuids aanwezig zijn, naar boven ten tijde van een uitvaart en vaak is dat nogal explosief. Alles wordt uitvergroot, zo ook hier. Het knalde en knetterde en alles wat de afgelopen jaren was opgekropt, kwam eruit. Gek genoeg denk ik vaak bij dit soort explosies dat het goed is dat het gebeurt. Laat maar komen, dat ruimt op en klaart de lucht. Soms worden de onderlinge verhoudingen er beter van, soms zorgt het helaas voor een verdere verwijdering. 
Hier werd de lucht blauw, voor het eerst in 50 jaar! Voor het eerst spraken de mannen met elkaar. Wat voelde dat goed, en niet alleen voor hen!
Een paar dagen later vonden ze bij hun vader achter in de kast een stapel dagboeken. De hele scheiding had hij van zich af geschreven en de teksten logen er niet om. De zonen besloten om de boeken verder niet door te lezen, maar aan hem mee te geven. Dat vond ik zo'n mooi gebaar; het was heel respectvol naar hun vader en zij sloten daar een hele nare periode mee af. 
Het werd een prachtig afscheid en tevens een mooi begin van 'nieuw broederschap'.


Geplaatst door: Barbara
vrijdag 01 januari 1970

Koelen met gras

Koelen met gras

Twee weken terug vertelde is over het koelen met een koelplaat. 
Er wordt ook nog een andere methode gebruikt, hoewel ik dat zelf nooit doe, en dat is met gras.

Vroeger had men natuurlijk geen koelplaat. Dat was meestal ook niet nodig omdat je na 2 of 3 dagen al werd begraven. Je lag op bed en werd de dag van de uitvaart in de kist gelegd die de dag ervoor voor je was getimmerd. Het was wel vaak muf en warm in zo'n kamer en daarom werden er plaggen gras gestoken in de tuin en die werden met kluit en al onder het bed gelegd. Je kreeg dus eigenlijk een grasmat onder het bed. 

Nu wordt dat nog steeds gedaan en het gras wordt bespoten met Silicea D8 (gemalen bergkristal), aangelengd met rozemarijn-melk. 
Resultaat is een heerlijk frisse en vooral vredige kamer en onderzoek heeft uitgewezen dat de temperatuur in de kamer bij deze koelmethode minstens 1 graad koeler wordt.

---------

De volgende tekst komt van de website van Charon uitvaartbegeleiding, zij baren regelmatig op met gras en kunnen je er meer over vertellen: 

Zowel het gras, de rozemarijn, als het Silicea, een oplossing van fijngemalen Bergkristal, hebben een sterke verbinding met het licht.
Door de graszoden regelmatig goed te besproeien, minstens twee keer per dag, vindt er een actief verdampingsproces en fotosynthese plaats waarvoor warmte aan de omgeving wordt onttrokken. Het gras neemt de warmte op. Na de uitvaart kunnen de graszoden weer teruggelegd worden in het grasveld. Het groeit tijdens de opbaring ook gewoon door….

Door gebruik te maken van het natuurlijk koelen met graszoden helpen we de ziel van de overledene om rustig het lichaam te verlaten. De periode tussen sterven en uitvaart is belangrijk voor de overledene. Het eigenlijke loslaten van de ziel van het lichaam zou een proces zijn van drie dagen.

De gedachte dat de overledene in deze tijd terugblikt op zijn of haar lichaam is al eeuwenoud. Rozemarijn is al evenzolang een mystiek kruid. Het is het symbool van nagedachtenis, vertrouwen en bestendigheid. In het oude Egypte werden takjes rozemarijn op de graftombes van de farao’s gelegd om hen te helpen hun vroegere leven te herinneren. Rozemarijn brengt niet alleen geliefden in herinnering, maar ook de herinnering aan onze eigen ware weg…

Het was eeuwenlang traditie in Europa je gasten takjes rozemarijn aan te bieden als bewijs van liefde en vriendschap.Het biedt bescherming (van persoon of huis) tegen invloeden van buitenaf.

Silicium bekrachtigt de werking van rozemarijn in helderheid, inzicht en bescherming. Een koepel van omhulling en vrede is voelbaar rondom de overledene.

Op hele warme, zomerse dagen, kan eventueel extra gekoeld worden door emmers ijswater in de hoeken van de kamer neer te zetten of koelelementen of flesjes ijswater bij de overledene te leggen.

Geplaatst door: Barbara
vrijdag 01 januari 1970

De watermethode

De watermethode

Enige tijd geleden werd mijn collega Mirelle Draaijer gebeld door iemand m.b.t de opbaring van een kindje geboren na een zwangerschap van 22 weken. Zij vertelde dat de verpleegkundige ziekenhuis had aangegeven het overleden kindje in het water te leggen. Mirelle belde mij, ik kende de methode niet. Ze is gaan zoeken en vond informatie bij Jeannet Admiraal, gespecialiseerd in uitvaarten van kinderen. http://www.kinderuitvaartbegeleiding.nl/un…/de-watermethode/

Geplaatst door: Barbara
vrijdag 01 januari 1970

Het schilderij

Het schilderij

Toen ik bij de familie binnenkwam, hingen de muren vol met prachtige moderne schilderijen.
Ik vroeg me af of het van een bekende kunstenaar was die ik niet kende, of dat meneer het zelf had geschilderd.
In dat laatste geval hoopte ik dat de familie ervoor zou kiezen om een van de doeken op de kaart te zetten. 

Bij het bespreken van de kaart koos de familie voor een kaart met alleen tekst.
Het was een nogal standaard tekst en daar liepen ze uiteindelijk een beetje op vast.
Toen ik vertelde dat ze het ook heel persoonlijk zouden kunnen maken met een van de schilderijen op de voorkant, was het hele probleem opgelost.
De afbeelding vertelde alles en een korte tekst met de uitnodiging voor het afscheid maakte het helemaal af. 
De drukker heeft het ingescand en prachtig full colour gedrukt over de hele voorkant van de kaart.
Bij het openen van de enveloppe wist je gelijk dat het over meneer ging en menig genodigde heeft de kaart in de boekenkast staan. 

In de ruimte waarin we het afscheid hadden georganiseerd, hadden we alle schilderijen opgehangen die er in huis hingen en de diverse beelden die hij had gemaakt, stonden op sokkels in de ruimte. 

Veel genodigden hadden geen idee dat hij zoveel mooie dingen had gemaakt, het overzicht van alle werk was echt prachtig!

Geplaatst door: Barbara
vrijdag 01 januari 1970

Het kikkertje

Het kikkertje

Als er is gekozen voor een begrafenis, wordt het graf al een paar dagen van te voren gedolven.
De beheerder legt er een afdekplaat overheen en op de dag van de uitvaart haalt hij dat eraf en maakt het graf netjes......

Nadat de dragers kist op het graf hadden geplaatst en de familie nog had gesproken, kwam er ineens een geluidje uit het graf; een plof geluidje.
De dochter hoorde dat en boog zich voorover: "Een kikker" riep ze, "er zit een kikker in het graf!"
Vervolgens riep ze dat de begrafenis niet door kon gaan vanwege de kikker... stel dat die onder de kist terecht zou komen!

Gelukkig bleef de beheerder kalm en legde uit dat er wel vaker diertjes in een graf vallen.
Het afdekluik sluit niet overal naadloos aan. Hij had al een keer een muisje gevonden en zelfs een keer een egeltje. 
Onderin het graf worden altijd een paar zandhoopjes gelegd.
Daar komt de kist op te staan en de hoopjes laten ruimte om de gebruikte touwen onder de kist uit te kunnen halen.
En soms dus een beestje. De beheerder haalt ze liefdevol uit het graf voordat het graf wordt gesloten.

De familie was gerustgesteld en de dragers lieten de kist extra zachtjes dalen in het graf.

Geplaatst door: Barbara
vrijdag 01 januari 1970

Over de doden niets dan goeds

Over de doden niets dan goeds ...

Een tijdje terug zaten er 3 kinderen aan tafel.
Hun vader was overleden en we zaten bij elkaar om de uitvaart te regelen.

De sfeer was geladen, je voelde dat er van alles in dit gezin speelde.
Soms kan je het beter laten, dingen van vroeger zitten soms zo diep, die krijg je niet opgelost in een paar dagen.
Maar in dit geval kreeg ik de indruk dat het de hele week zou gaan overheersen en ik besloot om er maar gewoon naar te vragen. 


Het bleek dat vader een ingewikkelde man was geweest.
De kinderen hadden niet het idee dat hij van hen had gehouden, hij had een harde hand gehad en niet alleen bij hen maar ook bij hun moeder.
Ze vonden het lastig om dat tegen me te zeggen; 'over de doden niets dan goeds'... 
Ik was blij dat het op tafel lag, het was te groot om te negeren.
De kinderen vonden dat hij wel een keurige uitvaart moest krijgen, maar niet meer dan dat. 
Toen ik opperde dat ik zijn levensverhaal zou kunnen vertellen, dan hoefde verder niemand te spreken, vond iedereen dat een goed plan.

Omdat ik gegevens nodig had over zijn leven, zijn we daar apart een keer voor bij elkaar gekomen.
Wat bijzonder was, dat tijdens dat gesprek waar alle puzzelstukjes samenkwamen, duidelijk werd waarom hij zo hard was geworden.
Het was geen excuus, maar voor de kinderen werd het wat beter te begrijpen. 

Het werd een kleine uitvaart met de kinderen, hun gezinnen en wat mensen uit het verzorgingshuis.
Het verhaal is verteld, ook over zijn 'harde hand', maar ook over 'het waarom'.
En daarmee was het goed.

Geplaatst door: Barbara